FerrarisSatelliet

In december 1995 kochten mijn vrouw en ik een lapje grond van 2794 vierkante meter aan de Heuvelstraat in Moerbeke, een deelgemeente van Geraardsbergen (België). De woning die we erop bouwden, neemt ongeveer 170 vierkante meter in beslag. Deze site gaat over de biodiversiteit op de ruim 26 are die overblijft.
Welkom in de Heuvelstraat!

De Heuvelstraat verbindt Moerbeke met Overboelare, een andere deelgemeente van Geraardsbergen. Op de Ferrariskaart uit 1777 is de weg al duidelijk herkenbaar. De spoorweg ten noorden van de Heuvelstraat is het meest opvallende nieuwe element. Deze verbinding tussen Geraardsbergen en Enghien (Edingen) wordt in 1867 geopend. Over een weggetje langs de sporen trekken de kompels naar het station Viane-Moerbeke. Ze nemen er de trein naar de steenkoolmijnen van de Borinage. De mijnen zijn intussen gesloten, maar het station bestaat nog altijd. Elke werkdag nemen honderden pendelaars er de trein naar Brussel. Tot voor enkele jaren was mijn vrouw één van hen. De Mijnwerkersstraat is nu een smal wandel- en fietspad. Onze tuin grenst eraan. Vijf minuten stappen en je bent aan het station. In tegenstelling tot de andere stations op de lijn, ligt het pal in de dorpskern.


Lintbebouwing: ruimtelijk wanbeleid

De Heuvelstraat ontsnapt niet aan de nefaste gevolgen van het kortzichtig ruimtelijk be
leid dat België en Vlaanderen tot diep in de jaren 1990 voeren. In plaats van de dorpskernen uit te breiden, worden de oude verbindingswegen volgebouwd. De opkomst van de auto brengt alles in een stroomversnelling. Het satellietbeeld van de Heuvelstraat spreekt boekdelen. De enige grote onderbreking in de lintbebouwing ligt tegenover ons huis. Daardoor genieten we van een
prachtig uitzicht op de vallei van de Mark, een zijrivier van de Dender. Volgens het huidig ruimtelijk beleid van Vlaanderen en de stad Geraardsbergen mag er niet worden gebouwd. We duimen!

Stacks Image 171


Grenzen: buiten de lijntjes


Stroomafwaarts volgt de Mark de grens tussen de provincies
Oost-Vlaanderen en Hainaut (Henegouwen). Meteen ook een deel van de grens tussen het Vlaams Gewest en de Région Wallonne (Waals Gewest) én de beruchte Belgische taalgrens. Twintig minuutjes wandelen en iedereen spreekt Frans. C'est magnifique! De vallei herbergt De Rietbeemd, een 80 hectare groot erkend natuurreservaat aan beide kanten van de taalgrens. Simple comme bonjour.


Biodiversiteit: in woord en beeld

Deze site brengt het leven in
de tuin aan de Heuvelstraat 37 in kaart en zal dus nooit helemaal af zijn. Reageren kan onder meer via het Gastenboek. Kritiek, opmerkingen en suggesties zijn welkom!

PijlTop

Stacks Image 172
Wat voorafging

Als we in juni 1997 naar Moerbeke verhuizen, vat ik het plan op om zoveel mogelijk soorten dieren en planten in de tuin te determineren en te fotograferen. Ooit, want
de tuin is nog niet meer dan een paradijs voor mollen waarop wat schapen grazen. Bovendien is mijn ervaring met fotografie beperkt tot vakantiekiekjes en snapshots. Die maak ik met een Minolta Riva Zoom 105EX, een analoge compactcamera. Pas in 2004 komt de eerste digitale compactcamera in huis, de Canon Digital IXUS 400. Ideaal voor snapshots van Stijn en Naomi, onze kleinkinderen. Maar niet geschikt voor mijn plan om de biodiversiteit in de tuin te documenteren. Daar heb ik overigens toch geen tijd voor. Wacht maar tot ik met pensioen ben!


Allemaal de schuld van mijn vrouw!

Oudejaarsavond 2006. Klokslag twaalf luidt meteen ook de verjaardag in van Marijke, onze dochter. Het feestje vindt dit keer plaats bij Koen en Begga, onze zoon en schoondochter. In het pakje dat ik van mijn vrouw krijg, zit een digitale spiegelreflexcamera. Een Canon EOS 400D. Fantastisch, maar ik ben er een beetje bang van. Ik heb nooit eerder met een spiegelreflex gewerkt. "Als je wacht tot je pensioen, komt er nooit iets van in huis", zegt Marleen. Ze heeft, natuurlijk, gelijk. Ik verdiep me in de wereld van SLR-camera's, objectieven, RAW-bestanden en software voor het beheer en de bewerking van digitale foto's. Zo kom ik er al snel achter dat de kitlens van mijn camera, de EF-S 18–55mm f/3.5–5.6, niet geschikt is om vogels of insecten te fotograferen. Voor mijn verjaardag krijg ik van Marleen en de kinderen de EF 70-300mm f/4-5.6 IS USM, een betaalbare telezoomlens voor beginners. Ik ga er meteen mee aan de slag, maar de resultaten vallen tegen. Van de honderden foto's die ik in 2007 maak, zal ik er uiteindelijk slechts een tiental bewaren. De moed zinkt me in de schoenen en de camera blijft vaak wekenlang onaangeroerd in de fototas. Ik heb hulp nodig. Op zoek naar informatie beland ik op het forum van Eos Digitaal, een Nederlandse site voor Canonfotografen. Eind maart 2008 post ik er enkele van mijn beste foto's. Ze worden genadeloos gekraakt. Maar de forumleden geven ook tips. Ik pas ze toe en post regelmatig nieuwe pogingen. De kwaliteit van mijn foto's gaat er zienderogen op vooruit. Als ik minder dan een jaar later een foto post van onze haan, oogst die al meer bijval dan kritiek. Ik ben gelanceerd.


Stacks Image 173
Van kwaad tot erger!

Intussen heb ik van Marleen een macrolens gekregen: de EF-S 60mm f/2.8 Macro USM. Ik registreer me ook op het forum van Belgiumdigital en post er af en toe wat plaatjes. Van alle foto's die ik in 2008 maak, bewaar ik er een goede vijftig. Maar dan gaat het snel. Eind 2009 heb ik al van tientallen soorten in de tuin foto's die in geen enkel natuurmagazine zouden misstaan. Het gaat vooral om insecten, spinnen en ander klein grut. Samen met een 24-inch iMac schaf ik me Aperture aan om mijn foto's te beheren en later ook Photoshop Elements. Een Time Capsule zorgt voor automatische back-ups en met de PIXMA MP980, mijn allereerste kleurenprinter, kan ik mijn foto's nu ook afdrukken. Dat opent perspectieven en begin 2010 besluit ik een soort koffietafelboek te maken: Een tuin vol leven… Het boek, dat ik op enkele weken tijd in Aperture samenstel, telt uiteindelijk 76 pagina's. Goed voor 253 foto's en een handvol korte, begeleidende teksten. Ik leg een ingebonden exemplaar op de salontafel. Buren, vrienden en kennissen bladeren erin. Handig, want nu hoef ik niet meer uit te leggen waarom ik zo vaak plat op mijn buik in de tuin lig, mijn Canon in de aanslag. De reacties zijn positief. De foto's vallen in de smaak. "Heb je die echt allemaal hier in de tuin gemaakt?" Ik kan het alleen maar bevestigen. De verbazing verbaast me. Zelfs relatief grote, algemene soorten als staartmezen of penseelkevers blijken obscure wezens te zijn. Ik snap het niet. We vergapen ons aan National Geographic en de documentaires van Sir David Attenborough, maar zijn blijkbaar blind voor wat zich vlak onder onze neus afspeelt. Hoewel: stappen we niet ook sneller in het buitenland een museum binnen dan in onze eigen woonplaats?


Stacks Image 174
Kijk 'ns naar het vogeltje!

Mijn camera boezemt me al lang geen angst meer in. Ik speel ermee als
Maradona met een voetbal. Ik besef wel dat ik met mijn telezoomlens nooit de kwaliteit zal halen die me voor ogen staat. Op mijn verlanglijstje staat de EF 100-400mm 4.5-5.6 L IS USM, maar die vind ik eigenlijk te duur. Uiteindelijk, na maandenlang aarzelen, hakt mijn vrouw de knoop door. Daar is ze erg goed in. Op oudejaarsavond 2009, precies drie jaar nadat ze me op een spiegelreflex trakteerde, krijg ik van Marleen de telezoom van mijn dromen. De allereerste foto's die ik ermee maak, overtreffen mijn verwachtingen. Ze zijn in elk opzicht superieur aan de beste platen die ik met mijn oude EF 70-300mm schoot. Ik heb me voorgenomen om Een tuin vol leven… elke winter met nieuwe soorten aan te vullen en minder geslaagde foto's te vervangen. Het is me al snel duidelijk dat praktisch alle oude vogelfoto's zullen sneuvelen. Ik kijk ernaar uit, maar zie er ook tegen op. Er staat me een hoop werk te wachten en ik ben nog lang niet met pensioen…

PijlTop

Stacks Image 175
Foto's met een verhaal

Nu ik de techniek behoorlijk onder de knie heb, wil ik ook foto's maken die méér zijn dan alleen maar een mooi portret. Foto's die iets te vertellen hebben. Een beeld zegt meer dan duizend woorden, maar vaak kan een woordje uitleg geen kwaad. De teksten die ik voor mijn kijkboek Een tuin vol leven… schrijf, bevestigen dat. De combinatie beeld / woord verenigt bovendien mijn nieuwe passie voor natuurfotografie met mijn oude passie voor taal. Onder de nickname Niwrad – lees hem achterstevoren en je weet meteen wie mijn grote held is – post ik op 25 juli 2010 op Eos Digitaal de topic Foto's met een verhaal. De reacties op de foto's én de begeleidende tekstjes zijn complimenteus. Anderhalve week later post ik een tweede reeks. Ook die wordt goed onthaald, net zoals de derde, vierde, vijfde en zesde reeks die al snel volgen. Sommige forumleden zijn van mening dat ik maar eens een boek moet publiceren. Dat streelt mijn ijdelheid, maar ik ben te nuchter om te geloven dat de wereld op zo'n boek zit te wachten. Pas wanneer ook Jo Jennekens, een Nederlandse docent biologie uit Kunrade (Zuid-Limburg) met een passie voor inheemse flora en een navenante hekel aan het woord 'onkruid', in zijn reactie op de zevende reeks stelt dat ik toch maar eens een uitgever moet zoeken, begin ik te twijfelen. Ben ik wellicht té bescheiden?


Stacks Image 176
Het meest geschikte medium

Een boek zie ik niet zitten. Ik zou er wellicht geen uitgever voor vinden en ik ben te weinig verwaand of ambitieus om er dan maar één in eigen beheer uit geven. Bovendien zijn fotoboeken erg duur. Eigenlijk is het simpel: op de vraag of ik een dure publicatie met mijn eigen fotoverhalen zou kopen, luidt het antwoord klaar en duidelijk 'nee'. Maar ik speel wel al een hele tijd met de gedachte om een website over de biodiversiteit in de tuin te maken. De manier waarop ik mijn foto's in
Aperture met keywords en captions beheer, is daar zelfs al op afgestemd. Zou het geen goed idee zijn om mijn fotoverhalen in dat project te integreren? Een website is vandaag ongetwijfeld het aangewezen medium om foto's met tekst te combineren. Het laat toe om informatie snel aan te passen, te vervangen of toe te voegen. Bovendien is het gratis. Iedereen die over een multimediacomputer en een internetverbinding beschikt, kan de site bezoeken. Op termijn kan ik zelfs een Engelse versie maken, zodat mijn doelgroep van 23 miljoen Nederlandstaligen in één klap met enkele miljarden potentiële lezers stijgt. Ik wik, weeg en worstel met de meest uiteenlopende vragen. Hoe begin ik eraan? Ontwikkel ik de site helemaal zelf of lever ik alleen de inhoud? Schaf ik me een eigen webserver aan of kies ik voor een hostingprovider? In welke mate laat ik bezoekers toe om te reageren en hoe werkt dat precies? En waarom bereikt melk zijn kookpunt altijd als je eventjes niet oplet?

PijlTop

Stacks Image 177
Weven voor beginners

Lang, heel lang geleden – de dieren spreken al niet meer, maar de mensen chatten ook nog niet – leer ik mezelf HTML 2.0. Lijkt me leuk en misschien komt het ooit wel eens van pas. Ruim vijftien jaar en verschillende versies later, is het zover. Maar de tijden en de manier waarop websites worden gemaakt, zijn veranderd. Ik schuim het wereldwijde web af, op zoek naar antwoorden en oplossingen. Zo stoot ik op RapidWeaver, een wysiwyg webdesignapplicatie voor Mac OSX die met sjablonen werkt. Ik speel enkele weken met een demoversie, schrijf me in op het gebruikersforum en beslis uiteindelijk om het programma te kopen. Het alternatief, Dreamweaver, is immers zes keer duurder en wellicht ook zes keer lastiger om te leren. Iets voor later, misschien.


Mijn eigen domein

Ik overweeg even om een
Mac mini als server in te zetten, maar kies dan toch voor een hostingpakket van 123-webhost. Ik reserveer 1000 MB webruimte. Dat moet, voorlopig, volstaan. Natuurlijk laat ik ook een domeinnaam registreren. Ik lap alle regels aan mijn laars en besluit dat mijn thuisadres, inclusief huisnummer, ook gewoon mijn internetadres wordt. Heuvelstraat37.be is geboren. Niet sexy, niet spitsvondig, niet origineel, niet 'zoekwoordrijk', ontsierd door twee cijfers en moeilijk te onthouden. Just not done! Daar krijg ik dus vast nog wel eens spijt van.


Stacks Image 178
Groene zeep

Nieuws, Gastenboek, Dieren, Planten en Zwammen: de eerste vijf hoofdrubrieken van het navigatiemenu spreken voor zich. De nieuwspagina, eigenlijk een soort weblog, is meteen ook de thuispagina. Hier vind je het laatste nieuws over de site en het leven in de tuin. In de hoofdrubriek Tuinsoap presenteer ik een reeks fotoverhalen. Elke aflevering omvat een zevental foto's en begeleidende teksten. De eerste zeven afleveringen zijn aangepaste versies van de serie Foto's met een verhaal die eerder op het forum van Eos Digitaal verschenen. De fotoverhalen laten me toe om hier ook teksten te publiceren die dieper ingaan op allerlei kwesties die verband houden met natuurfotografie en het hoofdthema van de site: de biodiversiteit in de tuin aan de Heuvelstraat 37 in Moerbeke (Geraardsbergen).

PijlTop

Epiloog

Stacks Image 179
Nieuwe macrolens

Op oudejaarsavond 2010 doet mijn vrouw me een nieuwe macrolens cadeau. Ja, ze verwent me. Het gaat om de dan pas uitgebrachte
EF 100mm f/2.8L Macro IS USM van Canon. Het is weer even wennen, maar de kwaliteit van de foto's is meteen zoveel beter dat ik mijn oude macrolens sindsdien nooit meer op mijn camera heb geschroefd. De volgende stap? Vermoedelijk een betere camera, maar voorlopig ben ik nog altijd heel tevreden met mijn intussen al ruim vijf jaar oude EOS 400D. Ik ben nu eenmaal geen beroepsfotograaf en allesbehalve een materiaalmaniak. Staat er dan echt niets op mijn verlanglijstje? Toch wel: een beter statief en vooral een goede schuiltent. Vanaf 2013 wil ik me immers toeleggen op het fotograferen van de vogels in de tuin en de meeste soorten zijn erg schuw. Wordt vervolgd!
Stacks Image 2347
Proudly presenting: 37 Heuvelstraat!

Sinds eind juni 2016 is een
Engelse versie van de site online. Voor het nalezen en corrigeren van mijn vertalingen kan ik rekenen op mijn Amerikaanse Facebookvriendin Jane Frankel. Op enkele details na, hoofdzakelijk taalkwesties, zijn de Nederlandse en de Engelse versie identiek. Als top-leveldomein koos ik voor .eu, het TLD van de Europese Unie. De rest van de domeinnaam is aangepast aan de manier waarop adressen doorgaans in het Engels worden geschreven: eerst het huisnummer en daarna pas de straatnaam. Snel wisselen tussen beide versies kan op elke pagina via het vlagje en de link bovenaan.

PijlTop

Geraardsbergen, 7 november 2010.
Laatst aangepast op 20 juni 2016.